close
تبلیغات در اینترنت
لک پرس
لک پرس
رسانه فرهنگی قوم لک
مطالب پر بازدید
مطالب تصادفی
تویلک
.«تویلک»
بی شک انسانها از ابتدای خلقت واز زمانی که شروع به تشکیل اجتماع نمود ،در فکر این موضوع بوده اند که خود را در نظر دیگران زیبا جلوه دهند.در همه ی اقوام با توجه به نوع فرهنگ ودستیابی به علوم مختلف، از نظرآرایش وزیبا ساختن وخوشبو کردن خود متفاوت بوده اند.هر قومی از نوعی لوازم آرایش که در دسترس داشته است بهره می برده است. اگر ما پیشرفت و تغییرات در مد و زیبایی را از زمان اجدادمان تا حالا دنبال کنیم، شاید به تمام آن تغییرات پی ببریم.
آثار به جا مانده از اجداد به ما نشان میدهد که مواد رنگی برای رنگ کردن مو، ناخن و پوست به کار میرفته و خالکوبی نیز در آن زمان وجود داشته و مرسوم بوده است. مواد رنگی و آرایش از ریشه درختان، برگ و کلا مواد گیاهی و معدنی تهیه میگردید. مصلا پودر به نام کوهل شبیه سرمه در زمان مصریا قدیم برای شفافتر و بزرگتر نشان دادن چشمها مصرف میشد. دوده چراغ را به ابرو میزدند و از اکسید آهن برای تهیه سرخاب جهت آرایش صورت استفاده میکردند.(سایت تبیان)تنها مقاله ای که در مورد آرایش نوشته شده همین مورد را پیدا کردم وعنوان آن آرایش زنان در ایران باستان است ام اشاره ای مختصر وگذرا به ایران باستان شده است وبیشتر در مورد ملل دیگر صحبت می کند.
 آمده ام وسمه کنم، نیامدم وصله کنم
شاید امروز از عبارت «هفت قلم آرایش» به صورت طنز استفاده شود، اما هفت قلم آرایش ریشه ای تاریخی دارد که در قدیم به آن «هفت وند» هم می گفتند. «سرمه»، «نگار» یا همان حنا، «قاضه» که به سرخاب یا سرخی هم معروف است، «سفیدآب»، «وسمه» برای پر پشت کردن ابروها، «زرک» که گرد طلایی رنگی است و به مو و صورت می مالند، اما هر کسی جرات آراستن و به اصطلاح هفت قلم آرایش کردن را نداشت؛ چون در فرهنگ دینی و عرفی ایرانیان مسلمان، این گونه آرایش کردن زشت و نکوهیده بود جز برای زنان متاهل.
منظور ما از این مطالب نشان دادن تاریخچه ی آرایش نیست بلکه می خواهیم یکی از درختهای منطقه ی لرستان را که زنان لک ولر برای زیبایی و سلامتی چشمان خود از آن بهره برده اند معرفی کنیم. تويلك(دافنه) Daphne Amvustipoli: این درخت از گیاهان دارویی محسوب می شو نام فارسی آن مازریون است. درختچه اي است كه دركوهپايه ها وارتفاعات مياني كوه ها مي رويد.داراي برگهايي باريك وساقه هايي ترد وشكننده است.ميوه اي به رنگ قرمز دارد كه خوردني نيست ودر اواخر شهريور به ثمر مي رسد.زنان عشاير از سوزاندن ساقه وريشه ي آن نوعي سرمه درست مي كنند كه معروف ومرغوب است.براي اين كار چوب تويلك را در اجاق آتش مي زنند وساج(تابه) را بر روي آن مي گذارند تا دوده ي حاصل را جمع آوري كند.در پايان دوده ها را از ساج جدا مي كنندودر سرمه دان كه به آن پاچه خروس مي گويندوخود آن را از پوست ران مرغ يا خروس محلي ساخته اند، مي ريزند.
چوب اين درخت در آتش به سرعت مي سوزد حتي در روزهاي باراني تنه ي ترآن به خاطر اكسيژن ونوعی روغن كه در خود دارد زود سوز است.از میوه ی آن که شبیه گوجه است منتهی خیلی ریز وبه اندازه ی دانه ای نخود می باشدوهسته ی آن دانه ای ریز واستوانه ای است در تسکین درد مفاصل استفاده می کنند.
منبع: فرآوری :طاهره رشیدی/بخش تاریخ ایران و جهان تبیان/  روزنامه جام جم، شماره 3439 به تاريخ 1/4/91، صفحه 10 / رد پای پیشینیان / 
(مهدی زینی)

تعداد بازدید از این مطلب: 8
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0




می توانید دیدگاه خود را بنویسید

نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتیرفرش کد امنیتی